Tracy to prastare plemiona zamieszkujące niegdyś tereny dzisiejszej Bułgarii, które pozostawiły tutaj ślady swej bogatej kultury. Terminem Tracy dzisiejsza historiografia obejmuje zbornie plemiona, które zasiedlały Europę Południowo-Wschodnią od epoki neolitu do wczesnego Średniowiecza. Stanowiły one najstarszą ludność półwyspu Bałkańskiego, a ich liczba dochodzi do ok. 90 grup plemiennych: Odrisi, Mizi, Geti, Tribali, Witini ... Zajmowały się one uprawą roli i rzemiosłem, a także handlem. Wg „Iliady” Homera plemiona trackie brały udział w Wojnie Trojańskiej (ok. 1250 r. p.n.e.) pod wodzą cara Rezosa. Pierwsi założyli swoje państwo Odrisi (lata 70-te VI w. p.n.e.). Od IV do II w. p.n.e. Tracy pozostawali pod władzą państwa Macedończyków, potem – Cesarstwa Rzymskiego, a po jego rozpadzie – pozostali w Bizancjum. Długotrwałe zabory i barbarzyńskie najazdy odbiły się negatywnie na narodzie Traków. Większość ludności została wyniszczona lub uległa asymilacji. Po założeniu państwa bułgarskiego w 681 r. ziemie trackie znalazły się w jego granicach. Była to jedna z trzech narodowości, które dały początek narodowi bułgarskiemu. Tracy stworzyli bogatą i oryginalną kulturę materialną. Bliskie kontakty, jakie podtrzymywali ze światem Egejsko-Anatolijskim, wywarły wpływ i są widoczne w zabytkach kultury megalitycznej, metalurgii i sztuki kowalstwa, grobowcach. W wierzeniach Traków łączyły się dwa elementy – słoneczny i ziemski początek świata. W panteonie Traków władzę sprawowała bogini-matka Bendida lub inaczej – Zerintia. Jej syn i małżonek - Zalmoksis - był bogiem umierającej i rodzącej się na nowo przyrody. Tracy posiadali silnie rozwinięty kult zmarłych. Zmarły władca stawał się równy bogom, a jego grobowiec – świątynią. Ceremonie pogrzebowe były złożone i wciąż jeszcze nie są one do końca zbadane. W zależności od kultu ziemi lub ognia istniały dwa rodzaje ceremonii pogrzebowych – pochówek lub palenie zwłok na stosie. W pierwszym przypadku zmarli byli chowani we wnękach skalnych lub wyciosanych niszach. Znane są komory skalne o kopulowym lub płaskim sklepieniu. Do komory prowadził korytarz. Potem komory były zamykane i zasypywane. Tracki orfizm łączył dionizyjski kult dwu elementów - ziemi i słońca i był poświęcony kultowi boga Dionizosa. Jego centrami od połowy II tysiąclecia p.n.e były Delfy i Samotraki. Rozwijał się on dwupoziomowo: dla arystokratów i dla ludu. Pierwszy poziom obejmował wtajemniczenie w kult i dogłębne studia filozoficzne. Podstawą była filozofia samodoskonalenia, a ten, kto zdołał opanować arkana wtajemniczenia i przejść przez wszystkie próby, stawał się małżonkiem Wielkiej Boginii Matki i był równy bogom. Dlatego wszyscy władcy Traków byli jednocześnie carami, kapłanami i bogami.